To były czasy! Obok szpulowca na licencji Grundiga oraz adaptera Pioneera, świeży nabytek stał się najważniejszym w moim mniemaniu urządzeniem na wyposażeniu mieszkania. Pierwsze bajki, jak np. “Doktor Dolittle” czy “Przygody żeglarza Sindbada”, poznawałem właśnie z taśm. Całe dnie spędzałem przy radyjku kręcąc gałką w nadziei, że trafię na jakąś ciekawą stację. Oczywiście radiowa Jedynka czy Trójka nie miały wtedy żadnej konkurencji (nawiasem mówić, po dziś dzień tak jest). Bazując na tych rozgłośniach stworzyłem pierwszą kasetę składającą się, powiedzmy z hitów. Jako sześciolatek miałem już sporą kolekcję z serii “Stilon Gorzów presents: Various Artists”. Pasja nagrywania wynikała z braku zainteresowania tak zwanymi oryginałami w postaci albumów Skrzeka, Rodowicz czy Kombi, które wahaczałem częstokroć gdzieś po rodzinie. Radio Emilia, z racji zasilania bateryjnego, towarzyszyło mi także na pierwszych melanżach. Zjechało całą Polskę i przygraniczne państwa mocno zaprzyjaźnione z nami. Wczasy w Enerdowie, w górach, nad jeziorem czy nad morzem upływały przy dźwiękach wydobywanych za pośrednictwem głośnika Emilii.

Emilia RM-407 była czterozakresowym, monofonicznym radiomagnetofonem, produkowanym od roku 1983. Sprzęt umożliwiał także nagrywanie wokalu z własnego mikrofonu oraz zewnętrznych źródeł sygnału (radio, magnetofon, mikrofon, gramofon z wkładką piezoelektryczną). Zawierał także układ automatycznej regulacji poziomu zapisu i układ AUTO STOP.

Nie byłoby tego wpisu na moim blogu, gdyby nie przypadek. Wyszukiwarka Google.com, po wpisaniu jednego tajemniczego hasła, nakierowała na całkiem nie znaną mi stronę firmy Eltra. Zostałem pozytywnie zaskoczony z powodu, iż firma nieustannie funkcjonuje. Fakt ten stał się impulsem do odbycia podróży sentymentalnej. [więcej: pl.wikipedia.org/wiki/Eltra]

Odbiornik radiowy MEWA model 3388 www.eltra.pl

Bohaterka niniejszej publikacji, zacna Emilia gdzieś zawieruszyła się na strychu. Pod koniec swego żywota, przez krótką chwilę służyła mi jeszcze jako element nagłośnienia garażowego sound systemu. Biedna nie wytrzymała częstotliwości na jakich nadawałem swój wokal. Jeśli jeszcze gdzieś jest, to wymaga gruntownej konserwacji.

Współczesne produkty, jakie można sobie przejrzeć na oficjalnej stronie producenta, potrafią również zaintrygować swoją oryginalnością.  W moje oko wpadł radioodbiornik stacjonarny Mewa. Funkcjonalny i jak się wydaje, prosty w obsłudze model jest w drewnianej obudowie. Idealny nadaje się nie tylko na prezent dla dziadka lub babci, ale też godnie kontynuuje tradycję solidnych produktów tejże marki!

Michał Gajewski (Toruń, 01.02.2010)

Zespół funkcjonuje od 1983 roku. Przeszedł w tym czasie wiele metamorfoz. Największe sukcesy odnosił na jarocińskich festiwalach. Koncertował z powodzeniem w Polsce, Europie i USA. Jest laureatem prestiżowej Nagrody Polskich Melomanów w kategorii Album Roku 2008 – Nowa Fala / SynthPop / Cold Wave za ostatnią płytę pt. “Zapach wyjścia”, która ukazała się nakładem wytwórni Kuka Records.

 Jest to muzyka, która od ponad ćwierćwiecza nie udaje żadnej innej - mieszanka rocka, jazzu, dubu, ambientu, elektroniki z poetyckimi tekstami. Muzycy zmierzają obecnie w kierunku trip-hopu! Obok Grzegorza Kaźmierczaka (wokale) i Marka Maciejewskiego (gitary), w składzie występuje teraz młody talent i spec od elektronicznych urządzeń – Paweł Rychert, na co dzień udzielający się w zespole Pchełki. Stąd też Variete, już jako trio, od czerwca 2009 roku rejestruje świeży materiał na kolejny, siódmy album.

Na warszawskim koncercie zostanie przypomniany zarówno repertuar z dwóch ostatnich płyt, jak i kilka starszych szlagierów, oczywiście w nowych konwencjach brzmieniowych. Wszystko na to wskazuje, że zmiany idą na dobre! Kolejne niespodzianki będą w swoim czasie…

Dźwięki: myspace.com/variete (dodany został tam fragment koncertu z Trójki)

Warszawa - 30.01.2010 - godzina: 20:00 !!!

Rezerwacja biletów w cenie: 30 zł / 40 zł

tel. 22 632 24 78 lub 22 632 00 05

e-mail: bilety@teatrnawoli.pl

Klimat zaistniały na krążku kapeli Disparates pt. „Fafaberie” to subtelne wymieszanie takich gatunków jak folk, rock czy jazz. Całość utrzymana w klimacie piosenki kabaretowej charakteryzuje się mocno zaangażowaną emocjonalnie warstwą liryczną. Autorem całkiem ciekawych piosenek a zarazem wokalistą i liderem zespołu jest Bartłomiej Kulik – obejrzyjświat, także gitarzysta a przede wszystkim poeta z ciętym językiem. Swoje niecodzienne opowieści zbudował na bazie indywidualnych obserwacji wynikłych w trakcie rozlicznych podróży min. po Francji, Anglii i Maroku.

Sam tytuł krążka wiąże się z hiszpańskim znaczeniem nazwy zespołu, która nawiązuje z kolei do cyklu grafik Francisco Goi. Samo słowo D I S P A R A T E S to nic innego jak głupstwa, bzdury, idiotyzmy. Natomiast tytułowy neologizm „Fafaberie” luźno koresponduje z utworem „Fafa przy goleniu”, który nie dosyć, że otwiera tego longplaya, to jeszcze go promuje na singlu radiowym…

Już w najbliższym czasie w rozgłośniach radiowych w całej Polsce będzie można piosenkę usłyszeć. A w tej chwili jest możliwość poznania jej także tutaj: www.powsinoga.com/paradiowo

Więcej informacji:

www.disparates.pl
www.rockers.pl

Swojski kabaret o tytule “Zebranie, czyli przywitajmy ich razem” wykonuje pięciu aktorów z Teatru Baj Pomorski w Toruniu. Piotr Dąbrowski, Krzysztof Grzęda, Andrzej Korkuz, Jacek Pysiak i Mariusz Wójtowicz zachodzą w głowę…

Bohaterzy sztuki prezentują absurdy PRL-u. Doskwiera im absolutny brak weny. Specyficzny koloryt epoki został ukazany z dużym przymrużeniem oka - na scenie widać wiele autentycznych reliktów z tamtych lat. Scenariusz sklecono na podstawie archiwalnych nagrań zapomnianych pieśni z okresu PRL-u. Utworzony on był, rzecz jasna oddolnie i kolektywnie. Oprawę plastyczną stanowią gadżety z tamtych czasów, na widok których niejednym łezka w oku się zakręci.

Główni bohaterzy muszą godnie przywitać delegację z Tarnobrzegu. Czasu mają mało, a program artystyczny ciągle w proszku. Burza mózgów przy prezydialnym stole odbywa się w rytmie różnorodnych piosenek. Począwszy od klimatów żołnierskich, wiejskich po zagramaniczne, jak Tango Tyrolskie na załączonym poniżej filmiku…

http://www.myspace.com/zebranieczyli

“Zebranie, czyli przywitajmy ich razem” to spektakl będący kwintesencją humoru, satyry i piosenki. Akompaniatorzy przygrywający aktorom również nie stronią od żartów. Są nimi ojciec i syn: Michał Czaposki (fortepian) oraz Jacek Czaposki (waltornia, czyli róg myśliwski).

Widownia może a nawet musi brać w tym misterium czynny udział. Wieczornicy w cenę biletu mają wliczoną, oprócz artystycznej, cześć kulinarną - na przykład w postaci sałatki warzywnej bądź zimnych nóżek, które można popić piwem kuflowym tudzież oranżadą.

Spotkanie wieńczy dancing przy hitach takich wykonawców jak Maryla Rodowicz czy Happy End. To nie lada gratka, dla tych, którzy pamiętają tamte czasy, ale także dla ich dzieci i wnucząt. Idealna porcja rozrywki dla całej rodziny.

Michał Gajewski alias Smoke Detector

Na początku 2010 roku pod szyldem wydawnictwa Lou & Rocked Boys (Rockers Publishing) światło dzienne ujrzy debiutancka płyta “Fafaberie” toruńskiego zespołu o obco brzmiącej nazwie Disparates

Swoją muzykę, będącą wypadkową nie tylko czterech pór roku, zespół określa mianem energo-folku. Klimat zaistniały na płycie to min. połączenie ostrych brzmień gitar, klezmerskiego brzmienia akordeonu, jazzowej trąbki, rzadko spotykanej dziś waltorni oraz rokującej bardzo dobrze perkusji. Autorem wszystkich tekstów jest Bartek Kulik - poeta i gitarzysta z ciętym językiem.

Materiał zrealizowano w toruńskim Studio Eden po czym poddany był on dalszej obróbce termicznej w stołecznym AS One Studio. Koncept graficzny okładki albumu powstał na bazie obrazu pt. “Kapelusznik no rowerze” popełnionego onegdaj przez niezłego artystę noszącego w dzień i w nocy godność Paweł Nowak.

 Utwory zapowiadające płytę słychać tutaj: myspace.com/disparatesPL

Sam tytuł projektu “Fafaberie” być może wiąże się z hiszpańskim znaczeniem nazwy zespołu. Disparates to nic innego jak głupstwa, bzdury czy idiotyzmy… Neologizm z tego zrodzony prawdopodobnie koresponduje z utworem “Fafa przy goleniu”, notabene otwierającym longplaya.

Track lista: 1. Fafa przy goleniu 2. Dwie panny w jednych spodniach 3. Tango Tanger 4. W dniu urodzin 5. Inka 6. Kuba w Baku 7. Lustra Rodiona 8. Nieświęty i Płonąca Madonna 9. Przy bruku 10. Ingmar

Skład w jakim nagrywano album: Bartłomiej Kulik — głos, gitara, Przemysław Rynkowski — akordeon, Grzegorz Bojanowski — bas, Lech Romański — perkusja, Łukasz Tur — waltornia, Łukasz Rafiński — trąbka, oraz gościnnie Michał Hajduczenia — kontrabas. (kierownictwo produkcji — Michał Gajewski)

02 sie 2009 19:00 Festiwal Muzyki Folkowej / Rynek - Ostróda

09 sie 2009 19:00 Letnia Scena Teatru Wybrzeże / Faktoria - Pruszcz Gd.

24 sie 2009 23:00 FAMA / Jazz Club Centrala - Świnoujście

26 sie 2009 21:00 FAMA / MDK (wcześniej Kabaret Adin) - Świnoujście

29 sie 2009 20:00 Przegląd kabaretów - 20. Dni Miasta / Rynek - Wąchock

Na serwisie JAMENDO można pobrać album Petera Mushrooma pt. Hypnotic States. Gra tam tak, że warte to jest świeczki

Pana Grzyba i jego specyficzny charakter, w głównej mierze wywoływany efektem wiatru halnego, poznałem już kilka lat temu. Cieszy mnie bardzo, że w końcu w pełni odsłonił swoje dzieło!

 POBIERZ: www.jamendo.com

Jego stylu nie da się scharakteryzować jednoznacznie. Nowatorstwo brzmienia wywołuje w uszach rezonans a w głowie rodzi się dysonans poznawczy. Zakręcone i zapętlane dźwięki wprowadzają u uczestnika wędrówki wrażenie wędrówki astralnej z biletem tylko w jedną stronę. Nie da się ani tego zapomnieć i ani od tego uciec. Trzeba to po prostu zażyć.

Tak zaczyna się moje kolejne opowiadanie, tym razem stworzone dla potrzeb innej natury. Historię z życia wziętą pt. “Tajemniczy klient”  prezentuję na portalu miejskim MiastoCIECHOCINEK.com

Dla osób dążących do doskonałości polecam publikację, która jakiś czas temu trafiła na moją prywatną półkę. To bardzo dobry przyjaciel w walce z biurokracją.

Sztuka Pisania to poradnik dla piszących, obejmujący ogólne wskazówki komponowania tekstów oraz wzory tekstów użytkowych (np. CV, kondolencje, protokół, ulotka reklamowa, wizytówka, zaproszenie).  Wszystko tutaj jest uporządkowane alfabetycznie, opatrzone komentarzami i przykładami. Książka przeznaczona dla wszystkich, którzy posługują się językiem w kontaktach publicznych, zwłaszcza zaś przygotowują teksty o charakterze użytkowym jako ich autorzy, redaktorzy, korektorzy, ilustratorzy, graficy.

Najgoręcej namawiam tych, których los zmusił do bycia początkującym redaktorem on-line. Nie sztuką jest zrobić operację ‘kopiuj-wklej”. Sztuką jest napisać coś od siebie w prawidłowej dla określonego odbiorcy formie. Jesteś urzędnikiem, petentem, wykładowcą czy uczniem… Pisz po polsku!!!

Sztuka pisania

Przewodnik po tekstach użytkowych

Autorzy: Piekot Tomasz, Zielińska-Zaśko Monika, Majewska-Tworek Anna

PWN Wydawnictwo Naukowe

Rok wydania: 2008

Stron: 312

Cena: 56,90 zł

 www.ksiegarnia.pwn.pl

 Ostatnio w moje ręce wpadła nieprzypadkowo pozycja książkowa pt. “Jack Welch mówi… a cały świat słucha!” (Studio Emka). Tak więc jak zwykle połączyłem przyjemne z pożytecznym.

Janet Lowe, autorka wielu bestsellerów – przedstawia Welcha za pomocą jego własnych słów i pomaga zrozumieć, kim jest ten człowiek oraz jak osiągnął szczyt. Autorka przeplata swoje komentarze z obszernymi cytatami Welcha na temat zarządzania.

W opinii wielu ludzi był najwybitniejszym menedżerem korporacji ubiegłego stulecia.

(Uchowaj mnie Boże od korporacji póki co…)

format: 300 stron
data wydania: 2008
wydawca: Studio Emka
więcej: kup teraz <- link

Większość menedżerów wie… a tym przyszłym od razu przedstawiam ową osobę:

Jack Welch, właśc. John Francis Welch, Jr. (ur. 19 listopada 1935), przewodniczący (chairman) i dyrektor generalny (CEO) amerykańskiego koncernu General Electric w latach 1981–2001 . Uważany jest za najsłynniejszego menedżera na świecie. Sławę i rozgłos zyskał dzięki niekonwencjonalnemu stylowi zarządzania i biznesowej intuicji, dzięki którym, w ciągu 20 lat rządów Welcha wartość rynkowa General Electric wzrosła o ponad 400 miliardów dolarów.

Natomiast General Electric to aktualnie trzecie (wg: en:List of corporations by market capitalization) co do wielkości przedsiębiorstwo na świecie, zarówno pod kątem obrotów, generowanego dochodu jak i wartości rynkowej (406 miliardów dolarów w lipcu 2007). Spółka publiczna notowana na New York Stock Exchange. Zajmuje wiodące pozycje od branży energetycznej, kosmicznej po wyrób sprzętu medycznego.

Lektura jest wnikliwą oceną kariery Welcha. Traktując tę książkę jak przewodnik, nie tylko dowiadujesz się, jak Welch stał się najlepszym dyrektorem na świecie, ale także odkrywasz, w jaki sposób osiągnąć sukces w warunkach obecnych… bla… bla…

Odbębniłem swoje kopiując skądinąd kilka konwencjonalnych formułek

Przejdźmy do rzeczy. Welch należał do awangardy amerykańskiego przemysłu. Przez 20 lat swoistej dyktatury okazał się być wielkim skurczybykiem. Uskuteczniał redukcje, zwalniał ludzi… słabych, mało ambitnych, krętaczy… W Polsce taki premier by nam się przydał! Tylko jedno pytanie, co sam by ze sobą potem zrobił? (taki żarcik od doprowadzającego). Dzięki konsekwencji i żelaznym zasadom Welch stworzył światowego giganta. U niego nie było “wybacz”. Rozwój, efekty, dyscyplina i zysk tyczyły się wszystkich bez wyjątków, czy był to kierownik czy sprzątaczka marnująca za dużo płynu do mycia podłóg.

Nie stronił chłop też od uciech. Lubił zabalować. Miał także 3 żony. Ostatnią okazała się być dziennikarka, której wywiadu niegdyś udzielał. Widać udzieliło mu się nie tylko w gadce, ale też i w gaciach. Z GE odchodził w klimacie skandalu, ale i tak pozostał wielki. Choćby dlatego, że ciągle dzielił się z młodszymi od siebie swoją wiedzą i doświadczeniem.

Powiem Wam szczerze, książką ukierunkowała mnie. Wnioski jaki wyciągnąłem z słów tego wielkiego człowieka są proste jak świński ogon… Jeśli chcesz osiągnąć sukces to nie oszukuj przede wszystkim sam siebie, rozwijaj się a będzie Ci łatwiej to samo wymóc na swoich współpracownikach czy pracownikach.

I tyle. Trzydzieści parę złotych warto wydać na lekturkę zamiast przepuścić na drinki w drogich barach! Czyż nie mam racji, kochani?